HET
GENOOTSCHAP
VAN DE
MAROT









NIEUWSBRIEF

Inschrijving Nieuwsbrief
 

Onvergetelijke inzichten

De gesteven servet...

In het voorjaar was ik vast van plan om, zoals een goede Marot betaamt, elders onvergetelijke ervaringen op te doen. Ik denk immers altijd in termen van plus oneindig tot min oneindig, en probeer altijd net een stap verder te zetten dan oneindig. Het enige wat ik meenam, waren een rugzak en een pot. De rugzak was uiteraard gevuld met materiaal die elke serieuze wildkampeerder nodig heeft om een week in de bossen en de bergen verloren te kunnen lopen. En de pot, die was leeg. Van een laatste cafébezoek herinnerde ik me niets meer. Mijn kwade uitval was dan ook, geef ik toe, niet meer dan onnozele aanstellerij. Het is niet bedoeld als excuus, maar wie me kent, weet dat ik op zo’n momenten een knoop zit, die moet doorgehakt worden. Waardoor de frustratie zich uit als een dwaze uitval naar de eerste die me triggert.


Verloren lopen...

Het werd een bizarre reis. Eentje waarin niets verlopen is zoals ik het had gepland en voorbereid. Al mijn plannen vielen in het water. Soms letterlijk, meestal figuurlijk. Als ge zoveel signalen krijgt, kunt ge niet blind blijven: mijn plannen nu doorvoeren, zou onwijs zijn. Ge moogt dan een koppigaard zijn, soms moet ge toch geduld hebben. Ik heb besloten om geduld uit te oefenen, tot de tijd er rijp voor is.


Van west naar oost...

Zonder langdradig en te veel in detail te gaan, een paar anekdotes: ik was vast van plan om door de bergen van west naar oost te trekken. Het weer liet het niet toe. Te gevaarlijk. In een krant zag ik een advertentie voor een meerdaagse mars voor de politieke gevangenen. Dat werd meteen mijn plan B. Degenen die denken dat dat altijd mijn plan A is geweest, maken hun eigen verhaal. Van die meerdaagse heb ik best genoten. Het duurde drie dagen eer ze doorhadden dat er een vreemde eend in de bijt zat, in een gesprek over koetjes en kalfjes. Ze hadden het gelezen in de gazet dat er Vlamingen meegekomen waren op de eerste dag, waarvan er nog ene doorging. "Weet gij waar die zit?", vroeg een andere deelnemer. Uiteraard wist ik dat. "Hoe? Zijde gij geen ex-gevangene dan?, vroeg ene van de PM's. In Ierland had ge Real's, Provo's, Continuity en Officials. Hier, elders, bleef het gelukkig beperkt tot M's en PM's. Mijn vier gesprekspartners, die ene PM'er en drie emmers (M'ers), keken me met grote ogen aan. "Daar moeten we op klinken!", brak een emmer het ijs. Binnen de kortste keren wist de hele bende het, waarna het kot te klein werd en de meerdaagse mars een Circus Jeroen Bosch. Op de dagen die volgden, wilde elk groepje emmers dat ik bij hen aansloot voor de rondjes op café. Ik werd er lijkbleek en nerveus van: er werd elke keer een pot bijeengelegd, en de vraag was elke keer wie die in zijn broekzak zou steken. Op één keer na lukte het me telkens onder te duiken. Plots besefte ik dat ik had bijgelegd voor drie verschillende potten, waarvan er dus één in mijn broekzak stak. Er was tijd genoeg om die pot op te doen. Tot ik besloot om met een andere Marotter huiswaarts te keren. Met een pot vol nieuwe contacten en kameraden.


Plan B...

De laatste dagen brachten we door in een dorpje dat letterlijk "Lauw Water" heet. Een prachtig dorp! Uitnodigend om er terug naartoe te gaan om de hele omgeving te leren kennen. Eens thuis zag ik op de kaart dat dit dorp op amper vier dagen stappen ligt van mijn vertrekpunt in het begin van de zomer. En dat vertrekpunt vond ik ook geweldig. Mijn nieuw plan is daarom een volgende keer de streek rond Lauw Water te gaan verkennen en van daaruit naar het dorp, dat genoemd is naar de aristocraat Lope en naar de vallei waar het dorp gelegen is, te wandelen. Door de bergen natuurlijk, met alles wat nodig is om eender waar te overnachten.


Ook in Urepele: minder werk, meer iets anders ...

Ik mag zeggen dat er een hoop onvergetelijke ervaringen op mijn pad zijn gekomen, die me ferm vooruit helpen. De reden waarom ik dit vertel, is omdat ik ook een antwoord heb gevonden op de vraag "wat de oorzaak is van de lethargische houding van een volk dat weliswaar een staat wil worden, maar niet verder geraakt dan wat vlaggengezwaai, gezuip en het herhalen van steeds dezelfde slogans met stemmen die doen denken aan het geblaf van een oude vermoeide hond": het gebruik van papieren servetten.

Papieren servetten zijn rommel. Snel kapot. Worden achteloos verfrommeld en weggegooid. Soms op straat. Ze zijn slecht voor het milieu. Een product van massaproductie. Te koop aangeboden in winkels met onderbetaalde werknemers, die niks te zeggen hebben over hun tijdsbesteding en die moeten presteren. Wegwerpproducten voor consumenten. Ze worden ondoordacht gebruikt om eender wat mee proper te maken. Beeld u iets in dat moet proper gemaakt worden, en u kan er een papieren servet voor gebruiken. Kortom, papieren servetten hebben geen stijl, geen karakter en geen uitstraling. Een mens wordt van minder lethargisch.

Het tij keren, kan eenvoudig. We hoeven het niet te ver te zoeken in allerlei ideologieën, dogma's en ander theoretisch geleuter waarvan allerlei verhaaltjesmakers zich bedienen om andere mensen te misleiden. Het enige wat nodig is, is een bewuste keuze voor stijl, karakter en uitstraling. Voor rust, voor beheersing. Voor zeggenschap over het eigen ritme en de invulling van de eigen tijdsbesteding. Simpelweg voor gesteven servetten. Een gesteven servet eist respect van de gebruiker. Niet met schreeuwerig en opdringerig vertoon, maar gewoon door er te zijn. Het hele wezenlijke zijn van een gesteven servet beroert de geest van de gebruiker: zijn zelfwaarde stijgt meteen. Die gaat er automatisch wat rechter van zitten, met rechte schouders en zal zijn mond, laat staan iets anders, nooit zomaar achteloos afvegen: hij/zij wil immers zo min mogelijk vlekken maken op de servet, die er liefst ook zo lang mogelijk netjes uit blijft zien, zonder rimpels. Eens men kiest voor de gesteven servet, volgt de rest als vanzelf: een betere houding, een verzorgder taalgebruik, een hele personal branding van de gebruiker. Een gesteven servet gooit niemand weg, tenzij die versleten is. Veel beter voor het milieu, per definitie.


De lethergie van papieren servetten...

Stel dus dat een groep mensen collectief de papieren servetten inruilt voor gesteven servetten, dan ondergaat de hele groep de positieve effecten daarvan. U kan zich al inbeelden wat het zou veroorzaken, mocht een heel volk bewust kiezen voor gesteven servetten. U heeft nu ook hét criterium om in te schatten welke richting iemand, een groep, een zaak… uiteindelijk zal opgaan: de servet maakt de man!

Dat onvergetelijke inzicht heb ik opgedaan tijdens mijn verblijf elders.

Karel de Kale Kalera!
Augustus 2017